เสียงจากความหม่นหมอง ดังร้องกู่ก้องอยู่ในใจ
คล้ายกำลังสลาย กลายหายเปลี่ยนเป็นดั่งไฟ
แสงจากความเหลื่อมล้ำ แผดเผาลุกลามไม่ดับไป
พื้นเหือดแห้งกระหาย ไฟร้ายลุกลามในใจคน
ช้าก่อนฉันจะมาดูดกลืนในความต้องการ
ทิ้งไว้ป่นปี้สลาย เรียกฉันว่าคน